Prawie każda organizacja, która zaczyna z danymi dotyczącymi zrównoważonego rozwoju, zaczyna od CO2. Nie dlatego, że jakaś wytyczna przepisuje taką kolejność, ale dlatego, że CO2 jest tematem, dla którego istnieje najwięcej gotowych metod obliczeniowych, dostępnych jest najwięcej zewnętrznych benchmarków i najwięcej dostawców oprogramowania ma już przygotowany dashboard. Zużycie energii, paliwo, flota pojazdów — to liczby, które często są już gdzieś zarejestrowane dla innego celu, najczęściej fakturowania. Zostały ponownie wykorzystane, nie zebrane.
To sprawia, że CO2 jest tematem najłatwiejszym do zaprezentowania, nie najbardziej kompletnym. Dane społeczne, informacje o łańcuchu dostaw i wskaźniki bioróżnorodności rzadko mają porównywalną infrastrukturę. Nie istnieje faktura, która zawiera już odpowiedź. Kto patrzy tylko na CO2, widzi więc fragment krajobrazu danych i czasem wyciąga z tego wniosek, że reszta również jest w porządku. To nie zostało ustalone, to zostało przyjęte.
Liczba CO2, która zgadza się z zewnętrznym benchmarkiem, nie jest dowodem, że dane bazowe są weryfikowalne. Liczba może pochodzić z arkusza kalkulacyjnego, który zarządza jedna osoba, ze współczynnikiem przeliczeniowym, którego nikt już nie może odtworzyć do źródła. Jest poprawna, dopóki ta osoba nie pójdzie na urlop lub nie odejdzie. To inny problem niż samo cyfra: to pytanie o własność i pochodzenie, nie o arytmetykę. Jak to własność jest standardowo ustalana, opisano w kto czyta pański rejestr punktów danych, gdy pana już nie ma.
Skan, który budujemy, nie dotyczy samej liczby CO2. Dotyczy pytania, skąd ta liczba pochodzi, kto ją dostarcza, jakie operacje na niej są wykonywane przed umieszczeniem w raporcie, i jaka kontrola nad tym istnieje. Nazywamy to lineage: trasa od systemu źródłowego do wiersza raportu, dla każdego punktu danych. Dla CO2 tę trasę zwykle można jeszcze zrekonstruować, ponieważ źródłem jest najczęściej faktura lub odczyt licznika. Dla innych tematów ta trasa jest częściej niejasna, i to jest właśnie tam, gdzie znajdują się ryzyka, których dashboard CO2 nie pokazuje.
Założenie, że podejście do CO2 można skopiować na inne tematy, jest częściowo prawdziwe. Struktura — rejestr punktów danych, pochodzenie, własność, reguła jakości — jest taka sama dla każdego tematu. Ale źródła danych nie są takie same. Ankieta wśród pracowników ma inną podatność na błędy niż faktura za energię. Kwestionariusz dla dostawców ma inną częstotliwość aktualizacji niż odczyt licznika. Kto kopiuje proces CO2 jeden do jednego na wskaźniki społeczne lub dotyczące łańcucha dostaw, napotyka na braki, których przy CO2 nie było, po prostu dlatego, że tam nie ma porównywalnego źródła.
To jest również powód, dla którego narzędzie skonfigurowane do raportowania CO2 nie działa automatycznie dla reszty tematu. Pytanie, czy organizacja jest na to gotowa, nie zależy od narzędzia, lecz od tego, ile już zostało ustalone o źródłach, właścicielach i punktach kontrolnych. Jak zmierzyć tę gotowość, wyjaśniono w co to jest dojrzałość danych i jak ją zmierzyć. Dla tych, którzy uważają, że arkusze kalkulacyjne są istotą problemu: to błędne przekonanie, które jest omówione osobno w dlaczego arkusze kalkulacyjne nie są problemem, ponieważ problem rzadko leży w formacie pliku, a częściej w braku ustalonego pochodzenia.
Gdy tylko włącza się audytor lub dostawca assurance, różnica między dobrym dashboardem CO2 a dobrym rejestrem punktów danych staje się natychmiast widoczna. Assurance nie pyta o wynik końcowy, lecz o drogę do niego: jakie źródło, jaka operacja, jaka kontrola. Liczba CO2, która jest poprawna, ale niemożliwa do odtworzenia, jest dla assurance tak samo problematyczna jak liczba, która jeszcze nie jest poprawna. Jak buduje się tę weryfikowalność dla każdego punktu danych, opisano w jak uczynić dane esg weryfikowalnymi dla assurance. Ta praca dla CO2 jest często już częściowo wykonana, właśnie dlatego, że istniała już infrastruktura. Dla reszty raportowania trzeba ją zwykle jeszcze zacząć.
Ten sposób pracy nie określa, którym tematem organizacja powinna zająć się najpierw, i nie mówi niczego o tym, czy CO2 jest treściowo najważniejszym tematem. To jest inna decyzja, z innymi względami. To, co skan robi, to dostarczenie jasności o stanie danych za każdym tematem odrębnie, tak aby wybór kolejności był oparty na tym, co już istnieje, a nie na tym, co było najłatwiejsze do zaprezentowania. Kto rozważa tę ścieżkę, może zapisać się na listę oczekujących; skan jest w fazie rozwoju i nie jest jeszcze oferowany jako gotowy produkt. Co się zmienia, gdy lineage dla danego tematu jest już ustalona, opisano w co się zmienia, gdy lineage jest już ustalona.
Mapowanie punktów danych, źródeł i własności jest częściowo pracą manualną, a częściowo pracą, którą można przyspieszyć, gdy struktura jest już ustalona: rozpoznawanie wzorców w źródłach, wypełnianie standardowych pól, sygnalizowanie brakujących połączeń. Która część tej pracy może zostać przekazana AI, a która pozostaje pracą ludzką, to właśnie pytanie, na które odpowiada skan pracy FTE TO AI, wyliczony dla każdego zadania osobno.
Vraag maar waar een datapunt vandaan komt. Dat is meestal de hele vraag.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.